Wakes in 2019

Welkom op deze wake van zondag 3 maart, de 160ste op rij.

U die hier vandaag voor de zoveelste keer staat en u die misschien voor het eerst komt, welkom!


Waarom waken wij?


- Om een stem te laten horen tegen het insluiten van mensen zonder strafblad, die hierheen zijn gekomen in de hoop op een beter leven, op een léven

- Om het visioen van vrede en recht gaande te houden

- Om de Eeuwige aan te roepen en zijn hulp af te smeken voor de mensen die hier op hun uitzetting wachten, een onzekere toekomst tegemoet

- Vanwege onze gevoelens van onmacht en schaamte dat dit ons land is, waarin wanhopige mensen worden opgepakt of op straat moeten zwerven omdat ze geen geldige papieren hebben, of stateloos zijn

- Omdat mensen ménsen zijn en geen getallen - Om onze hoop te delen dat het zin heeft om onze stem te verheffen

- Om alle redenen die u persoonlijk hierheen brengen
Daarom waken wij.


Vandaag is het thema Hoop. Dat hangt een beetje in de lucht. Niet alleen omdat het afgelopen week wel lente leek, maar vooral omdat na maanden waken in de Bethelkapel met de familie Tamrazyan het kinderpardon werd verruimd en de uitzetting van gezinnen via de gesloten gezinssituatie achter deze hekken, voor alle kinderen die een kans maken op pardon, is opgeschort. Er is dus hoop! Heel veel mensen in Nederland zijn het niet eens met ons vreemdelingenbeleid. En het helpt om je stem te verheffen.


Zorgen zijn er ook. Vanmiddag spreekt staatssecretaris Harbers in Utrecht over minderjarige asielzoekers. Namens de wakegroep is Tetske Haalboom erheen.
Een punt van zorg is bijvoorbeeld dat alleenstaande minderjarige asielzoekers in afwachting van hun uitzetting te lang worden vastgehouden in detentiecentra. Staatssecretaris Harbers van Asiel meldt aan de Tweede Kamer dat deze minderjarigen in 2018 gemiddeld 21 dagen vastzaten. Daarmee wordt de geldende termijn met 7 dagen overschreden.
Volgens Harbers wordt geprobeerd de gevangenschap van minderjarigen zo kort mogelijk te houden, maar staat daartegenover dat het vertrek zeer zorgvuldig georganiseerd moet worden. De staatssecretaris geeft daarbij als voorbeeld het regelen van goede opvang in het land waar de minderjarige naartoe wordt uitgezet.


Wie op tv de serie Uitgezet heeft gevolgd, waarin kinderen na hun uitzetting werden geïnterviewd, weet dat het met die goede opvang vaak droevig is gesteld. Kinderen die hier jaren hebben gewoond kunnen die overgang niet meer maken. Die raken getraumatiseerd.
Het grootste deel van de alleenstaande minderjarige asielzoekers zit vast in de Gesloten Gezinsvoorziening (GGV) in Zeist. In 2018 wachtten tientallen minderjarigen op uitzetting. De GGV is volgens het kabinet een kindvriendelijke instelling, zonder celbeleving.
Dat laatst klopt min of meer. Alleen staat er wel een hek met prikkeldraad omheen….hoezo kindvriendelijk?


Waarom waken wij?
Vanuit de Raad van Kerken doen we dat met woorden uit het Matheusevangelie in ons achterhoofd, nee, in ons hart:


Want ik had honger en jullie gaven mij te eten.

Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken.

Ik was een vreemdeling en jullie namen mij op.

Ik zat gevangen en jullie bezochten mij. Mattheüs 25, 35-36