Wakes in 2019

Dit gedicht is door Henjo voorgedragen op de wake van juni. Het zou ook bij wake liederen op de website kunnen. Groetje Tetske

Wake bij Zeist (stadsgedicht 8)

Denkend aan Holland
zie ik een detentiekamp
voor wie op de vlucht
niet is verdronken,
zoals Hendrik Marsman
uit onze eigen Dorpsstraat
vluchtend voor de Nazi’s
verdronk in Het Kanaal

Denkend aan Holland
zie ik een detentiekamp
voor wie terug moet
naar z’n eigen Dorpsstraat
in het Midden-Oosten
om daar te dichten:
“Ik ben in levensgevaar
helaas niet doodgegaan…”

Denkend aan Holland
zie ik een detentiekamp
voor wie achter haar poort
niet alleen ons land vreest...

Henjo Hekman

Situatie nu 2 juni 2019

Situatie nu DTC Kamp van Zeist 2juni 2019

Aan de Tweede Kamer is recent gerapporteerd dat sinds 2015 t/m 2018 weer jaarlijks een stijgend aantal vreemdelingen in detentiecentra gevangen zitten. De daling sinds 2013 is daarmee bijna teniet gedaan. 3510 mensen zaten vorig jaar in detentie. Iets minder dan de helft uit Albanië, Marokko en Algerije.

RAPPORTAGE VREEMDELINGENKETEN: AANTALLEN VREEMDELINGENDETENTIE: zie afbeelding

 

Hoe anders dan dit beeld zijn onze indrukken! Een op 30 vrouwelijke gedetineerden na leegstaande gebouwen hier, een leegstaand Justitieel Complex Schiphol, een afgebroken AZC hier vlak bij. Logisch dat wij ons afvragen: heeft het systeem van detineren eindelijk zijn omslag naar het be-eindigen bereikt? Wordt dit detentiecentrum straks teruggegeven aan het Utrechts Landschap, zoals gaande is met het vroegere azielzoekerscentrum aan het fietspad naar Austerlitz? Wordt daarmee het gebruiken van de gesloten gezinslocatie hier, de bungalowtjes voor het uitzetten van gezinnen formeel onmogelijk? Eindigen daarmee onze wakes? Mogelijk, maar wat niet stopt is het brandend vuur in onze harten om menselijke betrokkenheid en recht voor onze medemensen op de vlucht. Voor schuldeloze kinderen in jarenlange onzekerheid, angstig voor de nieuwe morgen als tegen zessen misschien de bel gaat. Of wordt ook dat allemaal anders en menselijker? Als meer uitgeprocedeerden niet langer worden gedetineerd, vergt hun individuele begeleiding naar een zo goed mogelijke toekomst nog hard werken. Voor hun financiële ondersteuning is er gelukkig de huidige LVV (Landelijke Voorziening Vreemdelingen). En hier, de wake? Tot eind van dit jaar gaan de wakes van ons hier in ieder geval door. Tijd voor nadenken en overleg in de komende maanden. Daarin moeten we ook wennen aan het om gezondheidsredenen aftreden van onze voorzitter Corja, we hebben op een bijzonder smakelijke manier afscheid van haar genomen. Ik wens jullie vrede en alle goeds.

Welkom op deze wake van zondag 3 maart, de 160ste op rij.

U die hier vandaag voor de zoveelste keer staat en u die misschien voor het eerst komt, welkom!


Waarom waken wij?


- Om een stem te laten horen tegen het insluiten van mensen zonder strafblad, die hierheen zijn gekomen in de hoop op een beter leven, op een léven

- Om het visioen van vrede en recht gaande te houden

- Om de Eeuwige aan te roepen en zijn hulp af te smeken voor de mensen die hier op hun uitzetting wachten, een onzekere toekomst tegemoet

- Vanwege onze gevoelens van onmacht en schaamte dat dit ons land is, waarin wanhopige mensen worden opgepakt of op straat moeten zwerven omdat ze geen geldige papieren hebben, of stateloos zijn

- Omdat mensen ménsen zijn en geen getallen - Om onze hoop te delen dat het zin heeft om onze stem te verheffen

- Om alle redenen die u persoonlijk hierheen brengen
Daarom waken wij.


Vandaag is het thema Hoop. Dat hangt een beetje in de lucht. Niet alleen omdat het afgelopen week wel lente leek, maar vooral omdat na maanden waken in de Bethelkapel met de familie Tamrazyan het kinderpardon werd verruimd en de uitzetting van gezinnen via de gesloten gezinssituatie achter deze hekken, voor alle kinderen die een kans maken op pardon, is opgeschort. Er is dus hoop! Heel veel mensen in Nederland zijn het niet eens met ons vreemdelingenbeleid. En het helpt om je stem te verheffen.


Zorgen zijn er ook. Vanmiddag spreekt staatssecretaris Harbers in Utrecht over minderjarige asielzoekers. Namens de wakegroep is Tetske Haalboom erheen.
Een punt van zorg is bijvoorbeeld dat alleenstaande minderjarige asielzoekers in afwachting van hun uitzetting te lang worden vastgehouden in detentiecentra. Staatssecretaris Harbers van Asiel meldt aan de Tweede Kamer dat deze minderjarigen in 2018 gemiddeld 21 dagen vastzaten. Daarmee wordt de geldende termijn met 7 dagen overschreden.
Volgens Harbers wordt geprobeerd de gevangenschap van minderjarigen zo kort mogelijk te houden, maar staat daartegenover dat het vertrek zeer zorgvuldig georganiseerd moet worden. De staatssecretaris geeft daarbij als voorbeeld het regelen van goede opvang in het land waar de minderjarige naartoe wordt uitgezet.


Wie op tv de serie Uitgezet heeft gevolgd, waarin kinderen na hun uitzetting werden geïnterviewd, weet dat het met die goede opvang vaak droevig is gesteld. Kinderen die hier jaren hebben gewoond kunnen die overgang niet meer maken. Die raken getraumatiseerd.
Het grootste deel van de alleenstaande minderjarige asielzoekers zit vast in de Gesloten Gezinsvoorziening (GGV) in Zeist. In 2018 wachtten tientallen minderjarigen op uitzetting. De GGV is volgens het kabinet een kindvriendelijke instelling, zonder celbeleving.
Dat laatst klopt min of meer. Alleen staat er wel een hek met prikkeldraad omheen….hoezo kindvriendelijk?


Waarom waken wij?
Vanuit de Raad van Kerken doen we dat met woorden uit het Matheusevangelie in ons achterhoofd, nee, in ons hart:


Want ik had honger en jullie gaven mij te eten.

Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken.

Ik was een vreemdeling en jullie namen mij op.

Ik zat gevangen en jullie bezochten mij. Mattheüs 25, 35-36