Tijdens de 250e WakeZeist – 6 september 2026
Dames en heren,
Dank dat ik vandaag bij deze 250e WakeZeist aanwezig mag zijn.
Twee honderd vijftig keer zijn mensen hier samengekomen. Twee honderd vijftig keer hebben mensen
ervoor gekozen om stil te staan bij anderen. Dat vind ik bijzonder.
Want in een wereld waarin veel van ons wordt gevraagd, is het niet vanzelfsprekend om tijd vrij te
maken voor mensen die we niet kennen. Toch doen jullie dat. Al jarenlang.
Als burgemeester heb ik niet de taak om landelijk beleid te maken of politieke keuzes te beoordelen.
Maar ik heb wel de verantwoordelijkheid om oog te houden voor de mensen achter die keuzes. Voor
de mensen die geraakt worden door besluiten, procedures en omstandigheden. Voor de verhalen die
soms gemakkelijk uit beeld raken.
En juist daarom ben ik vandaag hier.
Als burgemeester ontmoet ik veel inwoners. Jong en oud. Mensen die hier al hun hele leven wonen en
mensen die nog maar kort deel uitmaken van onze samenleving.
Wat mij steeds weer raakt, is dat achter ieder verhaal een mens zit. Een vader. Een moeder. Een kind.
En juist aan die kinderen denk ik vandaag.
Kinderen die niet zelf hebben gekozen waar zij geboren zijn. Kinderen die niet begrijpen waarom
volwassenen soms moeilijke beslissingen nemen. Kinderen die vooral behoefte hebben aan
veiligheid. Aan vriendjes. Aan school. Aan een plek waar zij kunnen spelen, leren en zich ontwikkelen.
Dat zijn heel gewone verlangens. En misschien juist daarom raken ze ons zo.
Ik geloof dat een samenleving niet alleen zichtbaar wordt in wetten, regels en besluiten. Een
samenleving laat zich ook zien in de manier waarop we naar elkaar omkijken. In de bereidheid om het
verhaal van een ander te willen horen. In het besef dat ieder mens ertoe doet.
Dat is wat deze wake voor mij symboliseert. Niet het politieke debat. Maar de menselijke maat.Het
vermogen om stil te staan bij mensen die zich zorgen maken over hun toekomst. Om aandacht te
hebben voor kwetsbaarheid. Om niet weg te kijken.
Dat vraagt niet altijd om antwoorden. Soms vraagt het vooral om aanwezigheid. Om luisteren. Om
ruimte maken voor elkaars verhaal. Om het besef dat achter elk dossier een mens schuilgaat.
Daarom wil ik iedereen bedanken die deze wake al die jaren mogelijk heeft gemaakt. De kerken,
vrijwilligers en betrokken inwoners die zich al zo lang inzetten om aandacht te vragen voor mensen die
zich vaak ongezien voelen.
Jullie laten zien dat betrokkenheid geen groot gebaar hoeft te zijn. Soms begint betrokkenheid
simpelweg met aanwezig zijn. Met een kaars. Met een naam. Met een verhaal.
Met de keuze om stil te staan bij een ander. Laten we die menselijkheid blijven koesteren. Voor elkaar.
En misschien wel juist voor degenen die zich het meest alleen voelen.
Dank u wel.