Zomaar wat mensen, stille krachten, en opmerkingen achteraf

Joyce en Judith maken vanaf een uur of vier met grijpers het terrein wat schoon

Greet, Henk en Mieke halen de verdroogde bloemen uit en hek

Greet en Mieke delen de programma’s uit

Jeannette en Henk trekken de gele hesjes aan, wijzen de parkeerplekken aan en houden alles in de gaten

Jan zet de geluidsapparatuur (op tijd) klaar

Tetske, Kees, Hillie, Leo, Jacques en Jan spreken over de kinderen die in het detentiecentrum gevangen hebben gezeten. Hun namen klinken: Hamlet en Areg, Anisa, Kokowil en Nimota, Aram, Ariana, Amelia en Aleksa, Isaac, Sarah en Rejoice, Hamoudi, Omar, Hassan en Joulia.

Kees: Ik schreef mijn familie: Vanmiddag bij een bijzondere en indrukwekkende wake geweest, met twee foto’s. Jacques dank voor de goede voorbereiding en uitvoering!

Leo: Het was een mooie wake. De verhalen over de kinderen en vooral ook de bijdrage van Kasper Jager waren indrukwekkend. Dank je wel, Jacques, Jan en Tetske voor de voorbereiding

Deze bijzondere bijeenkomst werd opgeluisterd door prachtige muziek van een deel van het Blazerskoor van de Evangelische Broedergemeente.

Burgemeester Joyce Langenacker hield een toespraak waaruit haar betrokkenheid bleek. “Als burgemeester heb ik niet de taak om landelijk beleid te maken of politieke keuzes te beoordelen. Maar ik heb wel de verantwoordelijkheid om oog te houden voor de mensen achter die keuzes. Voor de mensen die geraakt worden door besluiten, procedures en omstandigheden. Voor de verhalen die soms gemakkelijk uit beeld raken. En juist daarom ben ik vandaag hier.”

Kasper Jager: “Wij kunnen niet begrijpen wat zolang schuilen in een kerk betekent voor Aram, Ariana, Amelia en Aleksa. Begin deze zomer zaten de familie Babayants er aardig doorheen. De uitspraak van de Raad van State gaf weer hoop. De Raad van State heeft op 1 juli gezegd wat wij al lang zeggen: het belang van het kind moet voorop staan. Er is geen excuus meer om te wachten. Elk dag uitstel is een dag te veel voor kinderen die al lang genoeg hebben gewacht. Ariana wat zou je tegen minister van Asiel en migratie, minister Bart van den Brink willen zeggen? Nooit meer mag een kind in dit detentiecentrum, hier achter ons, dit hek, zo weer opgesloten worden. Nooit meer hier!” We voelen de intensiteit van Ariana, het ging door merg en been, bij ons hier staande voor het hek en er was applaus

Kasper Jager: Het was fijn en goed om een bijdrage te kunnen en te mogen leveren aan de 250e wake bij Detentiecentrum Zeist.

Thomas Dingemans: We hebben het graag gedaan; een bijdrage leveren aan het belangrijke werk, de aanwezigheid en het stilstaan bij hoe we als mensen met elkaar willen omgaan. Van de blazers kreeg ik terug, dat ze blij waren dat ze onderdeel hebben kunnen zijn van de wake.

Het coördinerend team op Signal: Met een voldaan gevoel ging ik naar huis gisteren. Mooie bijdragen, mooie opkomst.Ik was diep geroerd door de woorden van Kasper. Blij met de opkomst, ruim 150 mensen, en het mooie weer. De inhoud was goed. Al met al voldaan.Ik deel helemaal jullie gevoel van voldaanheid!

Impressie 250ste wake Detentiecentrum Zeist d.d. 6 september 2026

Met ongeveer 200 mensen vanuit het hele land verzamelden we weer voor het hek bij Detentiecentrum Zeist. Ditmaal staan we stil bij de kinderen en hun ouders voor wie wij in de afgelopen jaren een extra wake hebben gehouden. De namen van Hamlet en Areg, Anisa, Kokowil en Nimota, Aram, Ariana, Amelia en Aleksa, Isaac, Sarah en Rejoice, Hamoudi, Omar, Hassan en Joulia klinken weer. We horen hoe het hen nu vergaat.
Anisa is de eerste die samen met haar ouders verblijfstatus heeft.
Het gezin van Isaac is uitgezet naar Nigeria en ook over hen horen we met regelmaat nieuws. Ze hebben het zwaar.
De andere gezinnen zijn nog in afwachting, en zo zoomen we in op het gezin Babayants.
Zij verblijven nu 1 jaar en 9 maanden in het jeugdhonk van de Open Hof in Kampen. Het kerkasiel biedt bescherming tegen opnieuw een uitzetting naar dit detentiecentrum. Wij kunnen niet begrijpen wat dit betekent voor Aram, Ariana, Amelia en Aleksa, zo vat ds. Kasper Jager het samen. Aan het einde van zijn bijdrage vertelt Kasper hoe Ariana samen met moeder Karina geinterviewd is voor het blad Vriendin, vanwege haar 16de verjaardag. Op de vraag: wat zou je tegen minister van Asiel en migratie, minister Bart van den Brink willen zeggen, zegt Ariana: Nooit meer mag een kind in dit detentiecentrum (hier achter ons, dit hek, zo zegt Kasper) weer opgesloten worden. Nooit meer hier! We voelden haar intensheid, het ging door merg en been, bij ons hier staande voor het hek. We konden niet anders meer dan zingen: We shall overcome, I do believe, someday and today.

De afgelopen wake vond ik heel mooi in opzet en ontroerend en intens in uitvoering. De muzikale bijdrage was mooi! Er was een sterke rode draad in gevlochten met het noemen van de namen van de kinderen en hoe het het nu vergaat. En dat maakte de viering heel krachtig!

(Simone Visser, 6 september 2026)

Impressies, toespraak, gedicht, gebed en foto’s en video’s

Verslag (Jeannette van Amstel)

Toespraak burgemeester van Zeist Joyce Langenacker

Ariana’s gedicht – Kom ik je tegen (voorgelezen door ds. Kasper Jager)

Voorbede voor de overheid (gebeden door ds. Kasper Jager)

Impressie (Simone Visser)

Foto impressie

Zomaar wat mensen, stille krachten, en opmerkingen achteraf (Jacques Roeleveld)

Tijdens de 250e WakeZeist – 6 september 2026

Dames en heren,
Dank dat ik vandaag bij deze 250e WakeZeist aanwezig mag zijn.
Twee honderd vijftig keer zijn mensen hier samengekomen. Twee honderd vijftig keer hebben mensen
ervoor gekozen om stil te staan bij anderen. Dat vind ik bijzonder.
Want in een wereld waarin veel van ons wordt gevraagd, is het niet vanzelfsprekend om tijd vrij te
maken voor mensen die we niet kennen. Toch doen jullie dat. Al jarenlang.
Als burgemeester heb ik niet de taak om landelijk beleid te maken of politieke keuzes te beoordelen.
Maar ik heb wel de verantwoordelijkheid om oog te houden voor de mensen achter die keuzes. Voor
de mensen die geraakt worden door besluiten, procedures en omstandigheden. Voor de verhalen die
soms gemakkelijk uit beeld raken.
En juist daarom ben ik vandaag hier.
Als burgemeester ontmoet ik veel inwoners. Jong en oud. Mensen die hier al hun hele leven wonen en
mensen die nog maar kort deel uitmaken van onze samenleving.
Wat mij steeds weer raakt, is dat achter ieder verhaal een mens zit. Een vader. Een moeder. Een kind.
En juist aan die kinderen denk ik vandaag.
Kinderen die niet zelf hebben gekozen waar zij geboren zijn. Kinderen die niet begrijpen waarom
volwassenen soms moeilijke beslissingen nemen. Kinderen die vooral behoefte hebben aan
veiligheid. Aan vriendjes. Aan school. Aan een plek waar zij kunnen spelen, leren en zich ontwikkelen.
Dat zijn heel gewone verlangens. En misschien juist daarom raken ze ons zo.
Ik geloof dat een samenleving niet alleen zichtbaar wordt in wetten, regels en besluiten. Een
samenleving laat zich ook zien in de manier waarop we naar elkaar omkijken. In de bereidheid om het
verhaal van een ander te willen horen. In het besef dat ieder mens ertoe doet.
Dat is wat deze wake voor mij symboliseert. Niet het politieke debat. Maar de menselijke maat.Het
vermogen om stil te staan bij mensen die zich zorgen maken over hun toekomst. Om aandacht te
hebben voor kwetsbaarheid. Om niet weg te kijken.
Dat vraagt niet altijd om antwoorden. Soms vraagt het vooral om aanwezigheid. Om luisteren. Om
ruimte maken voor elkaars verhaal. Om het besef dat achter elk dossier een mens schuilgaat.
Daarom wil ik iedereen bedanken die deze wake al die jaren mogelijk heeft gemaakt. De kerken,
vrijwilligers en betrokken inwoners die zich al zo lang inzetten om aandacht te vragen voor mensen die
zich vaak ongezien voelen.
Jullie laten zien dat betrokkenheid geen groot gebaar hoeft te zijn. Soms begint betrokkenheid
simpelweg met aanwezig zijn. Met een kaars. Met een naam. Met een verhaal.
Met de keuze om stil te staan bij een ander. Laten we die menselijkheid blijven koesteren. Voor elkaar.
En misschien wel juist voor degenen die zich het meest alleen voelen.
Dank u wel.

Al twintig jaar een wake voor vluchtelingen achter tralies
Door AD Utrecht/Johan Hardeman
7 apr 2026

In een tijd van grimmige anti-azc-demonstraties en het ‘strengste asielbeleid ooit’ klinkt bij Justitieel Complex Zeist een héél ander geluid. Hier protesteert een groep mensen al twintig jaar tegen de detentie van uitgeprocedeerde asielzoekers, ofwel vluchtelingen die gevangen zitten zonder strafblad. ‘De sfeer in de samenleving is guurder geworden, dus ons geluid is harder nodig dan ooit.’
Dit artikel is afkomstig uit het AD Utrechts Nieuwsblad. Elke dag verschijnt een selectie van de beste artikelen uit de kranten en tijdschriften op NU.nl. Daar lees je hier meer over.

Tetske Haalboom steekt bloemen tussen de metalen tralies.
Beeld: Mel Boas

‘Zolang één mens niet vrij is, zijn we allemaal niet vrij.’ Voor het metershoge hek rondom Justitieel Complex Zeist blijven deze woorden uit de toespraak van Marian van Giezen extra hangen. Mensen steken bloemen tussen de metalen tralies. Ze zingen liederen zoals We shall overcome en een christelijk lied: “Als alles duister is: ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.”

De 45 bezoekers van de Wake Zeist staan zondagmiddag stil bij ‘vreemdelingen in detentie die niks verkeerd hebben gedaan’. Sommige bezoekers komen al ruim twintig jaar elke maand. De aanleiding was in 2005 de gruwelijke Schipholbrand in een cellencomplex, waarbij elf mensen om het leven kwamen. Uit onderzoek bleek dat dit cellencomplex, detentie- en uitzetcentrum niet veilig was.

Gezinnen, vrouwen en jongeren in detentie
De 110 overlevenden werden daarop overgeplaatst naar Detentiecentrum Zeist in Soesterberg. “Toen zijn we vanuit de kerken in Zeist spontaan begonnen met onze wakes”, vertellen Tetske Haalboom en Marian van Giezen. Er zijn ook kerken en mensen uit Culemborg en Baarn bij betrokken geraakt.

In het Justitieel Complex Zeist verblijven gezinnen, vrouwen en alleenstaande minderjarige vreemdelingen die het land moeten verlaten. Dit moet voorkomen dat ze in de illegaliteit verdwijnen. In 2014 is er een gesloten gezinsvoorziening geopend, die meer huiselijk en minder ‘celachtig is’. Binnen de muren is bewegingsvrijheid en kunnen kinderen spelen en is er internet.

Onrecht
“Dat heeft de situatie absoluut beter gemaakt”, geven Haalboom en Van Giezen toe. Maar dat neemt volgens hen niet weg dat de vluchtelingen, deels nog kinderen, veel stressvolle, onzekere en traumatische ervaringen opdoen.

Met de wake zetten zij naar eigen zeggen een schijnwerper op ‘het onrecht’ en ‘geven we een stem aan mensen die geen stem hebben’. “Want het is in mijn ogen onrecht om mensen zonder strafblad vast te zetten”, zegt Van Giezen. “Zij hebben niks crimineels gedaan.”

Sfeer in samenleving is harder geworden
Terwijl er in Soesterberg al twintig jaar elke maand een wake wordt gehouden voor vreemdelingen in detentie waait er op veel plekken in de samenleving een andere wind. In veel gemeenten, waaronder regiogemeenten zoals Houten en Amersfoort, zijn afgelopen tijd grimmige protesten geweest om de komst van een nieuw asielzoekerscentrum tegen te houden.

“De sfeer in de samenleving is guurder geworden. In die zin is wat wij doen harder nodig dan ooit”, constateert Van Giezen. “Mijn indruk is dat mensen vroeger vaak niet zo’n mening hadden over asielzoekers. Dat is tegenwoordig wel anders. Terwijl de impact van de komst van een nieuw azc achteraf gezien vaak blijkt mee te vallen. Gelukkig zijn er óók nog altijd veel vrijwilligers die vluchtelingen helpen.”

Ernstige gevolgen
Gesprek van de dag tijdens de wake op Eerste Paasdag zijn de asielwetten die moeten leiden tot ‘het strengste asielbeleid ooit’ in Nederland. De wetten zijn in december 2025 door de Tweede Kamer goedgekeurd en de Eerste Kamer gaat er op 14 april over debatteren.

“Het gevolg van strafbaarstelling van illegaliteit zal zijn dat ongedocumenteerden straks sneller dakloos worden en zorg zullen mijden omdat ze nergens meer heen durven”, vreest Haalboom.

Zij en Van Giezen zijn niet van plan om te stoppen met waken, vertellen ze. “Of het nu helpt of niet: het hoort bij de kerk om erop te wijzen als er onrecht gebeurt. Daar blijven wij tegen opstaan.”

Op 8 september 2025 namen ruim zeventig mensen, onder wie twintig kinderen, deel aan een extra wake voor de familie Alatshan uit Katwijk. Het gezin verbleef op dat moment al zeven jaar in Nederland in afwachting van een verblijfsvergunning. De kinderen en hun ouders werden 2,5 weer opgesloten in Detentiecentrum Zeist, met het voornemen hen uit te zetten naar Jordanië.

Na 2,5 week is de familie Alatshan weer vrij. Twee en een halve week (!) zaten de kinderen Hamoudi, Hassan, Omar, Joulia vast in detentiecentrum Zeist. De kinderen waren 2,5 week verstoken van vriendjes op school en van de voetbal. De vriendjes weten allemaal dat ze 2,5 week geleden door de politie afgevoerd werden. Hiermee zijn de kinderen onherstelbaar beschadigd in hun ontwikkeling.
ChildSupporto heeft zich samen met Defence for Children en de advocaten ingezet om deze detentie te beëindigen. Groot is onze vreugde dat ze vrij zijn, het mooist is wel om de blijdschap van de familie te zien nu ze weer terug zijn in AZC Katwijk.
De familie is vrij, wij zijn blij! (bericht van ChildSupporto)

Ter bezinning: aantekeningen bij ‘Tijd is hoop’ Joke Hermsen, 2025
Hoop heeft met het onverwachte te maken.
Dit verwachten heeft iets gespannens, omdat we niet weten wat er te gebeuren staat, maar ook iets opgetogens; het is wat onze nieuwsgierigheid prikkelt. Het richt zich niet zo zeer op een concreet voorwerpt of situatie, wat dan hebben we eerder met een wens van doen, maar meer op abstracte zaken als het ‘goede’ de ‘vrijheid’ of een betere wereld.

Waarschijnlijk noemt Emily Dickens de hoop daarom ‘a thing with feathers’ een ding met veren dat neerstrijkt in de ziel en een lied zonder woorden zingt.

Want valt er nog wel iets te hopen als de aarde steeds meer opwarmt, (…) digitale technologieën onze levens dreigen over te nemen, de multimiljardairs de wereld vanuit hebzucht besturen, oorlogsgeweld aan de orde van de dag is en de ene politieke crisis op de andere volgt?

Moed komt overigens van ‘Mut’, gemoed, en niet zozeer van dapperheid of kracht, maar van een bewogen raken van het ‘gemoed’, van de ziel dus.
Maar moed is ook een politieke deugd, omdat het blijk geeft van de politieke bereidheid om het in de ziel ervaren onrecht tegen te gaan.

Ernst Bloch bleef zijn studenten voorhouden dat ze zelfstandig moesten nadenken en ondanks alles ook het dagdromen niet moesten verleren, omdat de dagdroom ‘de broedplaats van de verbeelding’ is en daarmee ook van de hoop.

Voor het behoud van de hoop zijn herinneringen belangrijk. We hebben ook een verleden vol belangrijke koerswijzigingen en ‘ overwinningen’ die de hoop voeden dat de wereld veranderd kan worden.’

‘Wie vooruit roeit, heeft zijn blik naar achteren’ schrijft Rebecca Solnit in Hope in Dark Times.

Radicale hoop: (Roman Krznaric) van het Latijnse ‘radix’ dat wortel betekent. Radicale hoop betekent geworteld zijn in bepaalde waarden en visies, en ondanks tegenslagen en teleurstellingen deze toch toegewijd blijven.

‘Onze hoop blijft altijd gevestigd op het nieuwe dat elke generatie voortbrengt,’ schreef Hannah Arendt.