Situatie nu n.a.v. de Studium Generale avond, een initiatief van de Universiteit van Utrecht, over het asielbeleid (Bob Horjus -Zeist).
Een puntsgewijze samenvatting:
• Het huidige beleid leidt tot allerlei chaos. De crisis is ‘gemaakt’. De opvang is recent onrealistisch afgeschaald. Het is met alle geo-politieke en klimaat- en natuur crises verstandig om ongeveer 20.000 plekken paraat te hebben en dat zijn er nu veel te weinig geweest.
• Mogelijk beïnvloed door Rutte’s onrealistische uitspraak ten tijde van de Turkije deal: ‘We mikken op 0 instroom’.
• Kleine opvanglocaties werken beter dan grote >> te weinig mogelijkheden voor integratie, moeilijker te managen.
• De politiek luistert niet echt naar wetenschappers. Waarschijnlijk omdat ze bang is voor ‘het electoraat’.Ze nemen de leiding niet, maar volgen het electoraat.
• Het electoraat is gevoelig voor framing> Er wordt veel focus gelegd op wie niet mag komen en niet op wie wel (graag) mag komen.
• Asielzoekers hebben dezelfde belangen als Nederlanders. Ze worden tegen elkaar uitgespeeld in het woningtekort. Ze worden geframed als woon-concurrenten, maar er is gewoon een slecht woonbeleid gevoerd door de overheid.
• Oproep: Laat asielzoekers en illegalen werken. We hebben de arbeidskrachten nodig. Ze leveren dan geld op (belastingen), kunnen in hun levensonderhoud voorzien en hoeven niet met belastingcenten onderhouden worden.
• Historisch (voor 1814) waren grenzen meer bedoeld om aan te geven waar de invloed van staten eindigde en begon. Mensen liepen in en uit waar men de meeste levenskansen had. Onze strenge bewaking houdt mensen tegen maar bevordert ook dat mensen niet meer zelf weggaan. Argument is: als ik wegga kom ik er nooit meer in.
• Het zou ethisch beter zijn als we een eerlijke handelspolitiek zouden hebben (niet alleen grondstoffen importeren, maar ook eindproducten, omdat dat werkgelegenheid in de regio schept).
• Opvang in de regio is al staand beleid. UNHCR zorgt al voor opvang in de regio.

Grote God,

Als er muren voor ons staan,
doe ons dan de gaten zien
waar het licht doorheen valt,
waardoorheen we verder kunnen kijken.

Als er bergen voor ons oprijzen,
doe ons dan de paadjes zien
waar onze voeten kunnen gaan,
waarlangs we verder kunnen komen.

Als de mist ons overvalt,
doe ons dan de kansen zien
om stil te staan, stilte te voelen
waarin we bij U kunnen komen.

En God, misschien,
als we moed hebben,
help ons dan het ook te maken:
die gaten, die paadjes, die kansen.

Amen

uit Petrus gebedenboek; Harmke Heuver.

Hoop doet leven
Zonder hoop kan je niet leven:
We zien veel negatieve zaken gebeuren in onze wereld, veraf en dichtbij.
Je voelt je moedeloos, machteloos, maar niet hopeloos.
We mogen de hoop blijven koesteren. Dat is niet gemakkelijk.
Daarom vragen we de Eeuwige moed om het vol te blijven houden.

Hoopvol zijn wij, hoopvol zijn wij, Zijn liefde draagt ons.

Laat we samen bidden:
Eeuwige,
Wij bidden u voor de mensen die hoopvol hun familie, hun woonplaats en land verlieten op zoek naar een beter bestaan.
Wij bidden u voor mensen waar alle hoop de bodem is ingeslagen: ze kwamen hier in ons land. Zij werden niet gastvrij ontvangen. Er was geen leefbare plek voor hen. Zij werden opgepakt en gevangengezet. Zij leefden in angst om teruggestuurd te worden. Zij werden uitgezet. Of als dit niet mogelijk was weer op straat gezet.
Toch blijven wij hopen en volhouden.
Wij bidden dat de overheid en politiek zich openstellen en zullen werken aan een meer humaan vreemdelingenbeleid in Nederland en Europa.

Hoopvol zijn wij, hoopvol zijn wij, Zijn liefde draagt ons.

Wij bidden voor onszelf.
Neem ons bij de hand als het leven tegenzit,
als de wanhoop het dreigt te winnen van de hoop.
Wijs ons uw weg als wij verdwaald zijn:
de weg van gastvrijheid, rechtvaardigheid, kwetsbaarheid en standvastigheid.

Hoopvol zijn wij, hoopvol zijn wij, Zijn liefde draagt ons.

Geef ons nieuwe ideeën en een creatieve geest
wanneer wij zien dat onze aarde en haar bewoners, uw schepping,
bedreigd worden door eigenbelang en winstbejag.
Geef ons hoop. God van leven, God van licht,
open onze harten en onze geest
en doe ons uitzien naar een betere wereld, hier en nu;
maak ons open en doe ons hopen,
dat we met liefde blijven geloven in verandering.
Vandaag,

• 5 februari 2023 – Gebed Wake 5 februari
• 5 maart 2023 – Gebed Wake en Situatie Nu
• Foto’s 5 maart 2023
• Goede Vrijdag 7 maart 2023 – Waarom waken wij?
• 7 mei – Gebed Wake 7 mei
• 2 juli – Gebed tijdens deze wake
• 6 augustus – Situatie Nu: Oefenen in spreken over vrijheid
• 3 december – Situatie Nu (na verkiezingen 22 november…)
• 3 december – waarom staan we hier? 3 december 2023

Eeuwige,
Wij bidden voor de mannen, vrouwen en kinderen die op de vlucht voor geweld, armoede of natuurrampen, op zoek naar vrede en gerechtigheid, op zoek naar een betere wereld gestorven zijn.
Denkend aan de slachtoffers van de brand in het uitzetcentrum op Schiphol in 2015, voor de mensen die gestorven zijn aan de grenzen van Europa, voor de mensen die omkwamen tijdens hun vlucht over zee, door de woestijn of in de vluchtelingenkampen met hun vele kinderen zoals op Lesbos, voor de mensen die uit wanhoop zelfmoord pleegden omdat ze teruggestuurd werden, voor de mensen die stikten of bevroren tijdens hun vlucht in het
laadruim van een schip, vliegtuig of vrachtwagen.
Wij bidden voor hun moeders, vaders, partners, familie en vrienden die achterbleven en nu in onzekerheid of in verdriet om hun overledenen leven.
Eeuwige kan het? Dat de ogen van onze politieke leiders openen en ze doordrongen raken van de noodzaak van het delen van vrede, recht, kennis en rijkdom?
Wij bidden voor onszelf om moed en kracht!
Amen

Op 25 september 2022 hebben we een extra wake gehouden voor Anisa, een meisje van negen dat naar Iran uitgezet dreigt te worden. Ze heeft een briefje geschreven voor haar klas, en dat aan Esther van Dijken, die haar kwam bezoeken meegeven.

Esther heeft dit briefje tijdens de wake voorgelezen. Je kunt het hieronder terugluisteren.

Als de nacht enkel een dak is voor degenen die nooit
een hand boven het hoofd gehouden is, als je eenmaal
begrijpt dat het woord nooddruft uit een gebed het gebrek
betekent aan bed en brood, aan heb-me-lief: niemand
weet hoe een vluchtauto eruitziet totdat je er een bestuurt.
Als je hoopt dat de oorlog ver weg is, maar het een
parasiet blijkt die zonder toestemming in je meereist,
en je ligt, je ligt het wachten uit. Soms verschijnt er een
belofte aan de horizon, toch volgt er altijd zonsondergang
waardoor het donker weer komt, duisternis die steevast
een bivakmuts draagt: je herkent zijn ogen van verre,
al weet je dat niemand het donker erbij lapt, inschikkelijkheid
is het eerste woord dat je hier leert – je bent een logé
zonder toilettas, maar met een hoofd vol nachtmerries.
Als de dag als laaghangend fruit voor je hangt en er wordt
gezegd dat je er niet van mag eten, als je altijd in de wacht
wordt gezet, als men je haat enkel omdat men zelf bang is
gehaat te worden, ze je een gelukzoeker noemen,
terwijl je, als je mocht kiezen, heus de voorspoed elders
zou zoeken, want ieder paradijs is een luchtkasteel
voor hen die uit hun geboorteland wegmoeten.
Als je alles kwijt bent wat je dierbaar is: huis, haard,
waardigheid, kind. Als je bij aankomst al ziet
dat men de armen niet open maar op elkaar
geklemd houdt, en je weet dat er niet veel nodig is
voor een thuis, enkel iemand die je warm begroet,
die zegt: weest niet bevreesd, gij gaat vele mussen
te boven. En die je dan van vleugels voorziet.

Door Marieke Lucas Rijneveld, gepubliceerd in de Volkskrant op 1 september 2022 en voorgelezen op de Wake 4 september van 2022.

Toespraken gehouden tijdens de 200 x wake, vreemdelingendetentie Zeist 3 juli 2022.

Opening door Klaas Eikelboom: Welkom allemaal bij de tweehonderste Wake na de schipholbrand.Ik ben Klaas Eikelboom, ik ben de koster van Kamp Zeist.

Ik regel het geluid, en als het donker is, en we om het kamp heenlopen doe ik het licht. Ik deel zaklampjes uit om te voorkomen dat de mensen over de takken struikelen.
Ik onderhoud ook een contact met gemeente Soest. Dit is n.l. een demonstratie en die moet gemeld worden. In zo’n melding hoort een doel. Dit schrijf ik dan: Het Nederlandse vreemdelingenbeleid onder de aandacht brengen, met name het insluiten van mensen zonder dat ze een misdaad begaan hebben en het deporteren van mensen (soms zelf kinderen) naar onveilige situaties.
Daarom staan we hier.
Om de ambtenaar een beetje gerust te stellen zeg ik dan. “De demonstratie heeft de vorm van een kerkdienst”.
In de kerk beginnen we vaak zo.: “Ik heet u welkom in de naam van de God van hemel en aarde”
Hierachter ziet u een symbool dat de verhouding tussen die twee duidelijk maakt n.l. een hek. Het staat op de aarde en het werkt. Het houdt ons tegen en brengt scheiding aan. Maar als je omhoog kijkt, zie je dat het hek stopt. Het is onmogelijk het door te trekken naar de hemel. Daarom staan we hier. Want er zijn mensen, politici, beleidsmakers, in wiens gedachten het hek doorloopt in de hemel. Dat is niet reëel. Dat is niet de realiteit die God ons belooft heeft. Als de hemel de aarde raakt, zijn er geen hekken meer. Tweehonderd keer staan we hier nu. We gaan niet weg. Laat die gedachte los. We staan hier nog meer voor de mensen aan de andere kant van het hek. Het hek houd ons tegen. Wij zijn op de aarde. We kunnen ze slechts bereiken door bloemen te sturen, en soms hun namen over het hek te schreeuwen. Dit is onze boodschap. Ondanks het hek blijven jullie mensen. Want we leven onder dezelfde hemel.
Welkom bij deze wake.

Toespraak door burgemeester Koos Janssen,
Het is een opgave te leven in een tijd die onherroepelijk verstrijkt.
Zo staat het in een boek van Paul van Tongeren. Denker des Vaderlands.
De tijd verstrijkt onherroepelijk. En het is een opgave hier telkens weer te staan.
Deze samenkomsten zijn een ritueel geworden. Een ritueel dat nooit went. Een ritueel waarvan je hoopt dat het geen regelmaat krijgt. Tóch is het zo. We staan hier weer. Ík sta hier weer. Vier jaar geleden, bij de honderdvijftigste wake, sprak ik ook op deze plek. Het raakt me om hier weer te staan.
Terwijl de tijd verstrijkt, blijven we hoop geven en geduld hebben. Want dát is onze opgave. Hoop géven en geduld hébben.
Deze tweehonderdste wake is de verbeelding van het hebben van vertrouwen. Van het geven van hoop. Van het bewaren van geduld terwijl kostbare tijd verstrijkt.
We blijven hoop geven door voor een ander een lichtpuntje te zijn. We laten bloemen achter bij dit hek, we laten ons horen door samen te zingen, we geven iets kleins dat binnen een grote betekenis heeft.

Het zijn bemoedigende tekens van medemenselijkheid. In het bijzonder voor de kinderen die hier binnen leven. Wees niet bang, heb vertrouwen. Vertrouwen dat er een andere tijd komt. Een tijd van spelen in vrijheid, naar een gewone school gaan, de wereld ontdekken. Wij zijn er.
Jullie zijn er. Voel je verbonden met de wereld.
Terwijl de tijd verstrijkt, wordt het geduld van de mensen en kinderen hier binnen op de proef gesteld. Zij moeten geduld hebben met de situatie. Met zichzelf. Misschien wel met elkaar. Geduld om vertrouwen te houden in een andere tijd.
Van ons vraagt dat een actieve houding. Een houding gericht op verandering, terwijl we verdragen dat we die verandering níet kunnen afdwingen. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen. Van iedereen die hier is. Vandaag en al die andere keren.
We laten de tijd niet geruisloos verstrijken. We blijven waken. We blijven zien wat van waarde is: onze medemens. De wake laat zien dat we mens zijn in verbinding met elkaar. Dat het belangrijk is ons gevoel te volgen. Dat we iets kunnen betekenen vóór en mét elkaar.
Deze samenkomsten doen ertoe. We blijven hoop geven en geduld hebben. Zolang het nodig is.
Dank u wel

Toespraak Esther Bijmolt, kinderrechten activist.

MAMAAAA!
Mamaaaa! Hoeveel van jullie hebben dat niet geroepen. Mamaaaa!
Voor sommigen misschien heel lang geleden. Om daarna bij mama te
mogen komen, op haar schoot, tegen haar borst. De troostende
woorden te horen. Nee, de situatie veranderde niet altijd gelijk, en
toch veranderde alles… En niet alleen moeders, ook vaders kunnen je
dat thuisgevoel geven. Oost, West, thuis best.
Zeist
Vandaag staan we stil bij de 200e wake hier bij Kamp Zeist. 200
zondagen zijn er vrouwen, mannen en kinderen geweest die zeiden:
Vluchtelingen, roep me maar… Roep maar. Kom maar bij ons op
schoot zitten, wij zijn er voor je, we luisteren naar je, we troosten je..
En mensen, wat hebben jullie daarmee hier in Zeist een ongelooflijk
belangrijke rol! Jullie staan niet graag op de voorgrond, maar
vandaag wil ik jullie wel als eerste bedanken. Bedanken voor je
beschikbaarheid, voor het feit dat jullie er zijn. Ik kon er zelf niet altijd
bij zijn, maar voelde mij altijd verbonden met jullie. De keren dat
jullie er waren ook voor mij als ik gezinnen en kinderen aan de
andere kant van het hek had bezocht.
Vluchtelingen
200 keer stonden jullie hier op zondagmiddag voor mensen die niet
meer kunnen zeggen: Oost, West, Thuis best. Vanuit Oost en West
kwamen deze mensen hierheen op zoek naar een nieuw Thuis. Vol
verwachting. Vol hoop. En ze kwamen in het kamp….. <stilte>
Geen moeder die ze, figuurlijk gesproken, op schoot nam. Geen
warm welkom. Geen thuis. Een kamp.
Dat doet mij pijn. Dat doet u pijn.
Soms bekruipt je dat machteloze gevoel. Konden wij het systeem
maar veranderen. Zou je bij alle politici op de koffie willen, ze willen
vertellen dat het over mensen gaat. MENSEN.

Jullie kozen ervoor om hier te staan. Als een moeder. Een bloemetje
door het hek te steken. Te zingen. En zo lieten jullie als een
waardevolle moeder weten, wij zijn er voor jullie!
Politiek
Vandaag zijn hier ook politici aanwezig of mensen die invloed hebben
op de politiek. Mannen en Vrouwen. Ik wil jullie vandaag vragen, je
hart te openen. Om net als deze trouwe wakers uw hart open te
stellen voor vluchtelingen? Even onze overtuigingen, zoals een vol
Nederland, even aan de kant te zetten? En tijd te maken. Tijd en
ruimte voor vluchtelingen? Kinderen en volwassenen met kansen.
Kansen voor henzelf, kansen voor Nederland. Ga met ze in gesprek,
en het moederhart in u zal breken van liefde.
Hoop
U weet het, mijn hart ligt speciaal bij kindjes. Jarenlang heb ik
gestreden. Gestreden om het Internationaal Verdrag voor de rechten
van het Kind, ook werkelijk uit te voeren. Het kinderpardon is er
gekomen, maar niet voor ieder kind. Ook vandaag moet ik nog
strijden voor de rechten van het Kind, het Vluchtelingenkind.
Dankbaar ben ik te weten dat er hier in Zeist altijd mensen met mij
waakten. Het liefst zou ik willen dat dit de laatste wake is. De laatste
omdat onze samenleving het moederhart laat prevaleren boven ratio
en economie. Pas vertelde ik mijn vriend dat ik geen bucketlist heb.
Waarop hij zij: Maar daar staan toch nog heel veel kindjes op! Dat is
zo, en die gaan er pas vanaf als wij ons in Nederland realiseren dat er
genoeg is voor iedereen.
Mag ik u dan tot slot vragen, blijft u nog zolang met mij waken?

Rikko Voorberg , pop-up dominee en activist, refereerde in zijn toespraak aan de noodwake in 2018 die werd gevoerd voor gezin Andropov uit Culemborg. Hij haalde de warme en meelevende woorden van burgemeester Koos Janssen aan: zo kan de overheid ook zijn! We waren aanwezig, liepen om het centrum en riepen hun namen, tot we niets meer terug hoorden. Maar wat hadden wij anders kunnen doen dan hier aanwezig zijn?

Groet uit Rotterdam, waar de wake op het zelfde moment gehouden wordt, maandelijks.

Beste wakers in Zeist,
Vanuit de wake in Rotterdam willen we jullie danken voor de bijzondere wijze waarop jullie 200 maanden gewaakt hebben bij de hekken van Kamp Zeist tegen de zinloze en inhumane opsluiting van vreemdelingen.
We vertrouwen erop dat jullie je in Goede Geest, met de rechtvaardigheid van Salomon, de kracht van Samson en de sluwheid van David blijven inzetten, omwille van de meest kwetsbare vreemdelingen in ons midden, totdat de hekken van Kamp Zeist neergehaald zijn.
Daartoe dichten we jullie met het woord van Dorothee Sölle “de langste adem” toe.
Namens de wakers bij het Detentiecentrum Rotterdam,
Met strijdbare groet
Connie van den Broek
Organisatie Wake Rotterdam

Waarom staan we hier? Het is nu de honderdzevenennegentigste wake na de brand in Schiphol

Het is ook iets meer dan twee en half jaar geleden dat de familie Andropov vanaf hier uitgezet werd naar Kiev. In het gebied waar de ouders oorspronkelijk vandaan kwamen. Donbass, we kennen de naam nu, was de oorlog al begonnen.

De oorlog in Oekraïne maakt veel los in Nederland. Hij neemt de hele aandachtseconomie in beslag. 

Sommigen mensen vinden dat hypocriet. Bommen die op burgers gegooid worden, is dat nieuw. Zien we dat al niet jaren. In Tsjetsjenië, in Syrië, in Jemen, en in Israël. Waarom nu pas die verontwaardiging. Heeft het te maken met de huidskleur. Het is een terechte observatie.

Toch denk ik dat het niet slecht is. Als mensen op ons lijken wordt het eenvoudiger om ons voor te stellen dat oorlog ons ook kan overkomen. We zouden precies hetzelfde reageren. We zouden de kat in een boodschappen tas stoppen, een laatste selfie maken van onszelf voor het huis als afscheid, en met de auto op weg gaan naar vage vrienden, aan de andere kant van de grens, in de hoop dat ze een veilige slaapplaats voor ons hebben. We begrijpen nu eindelijk, dat mensen vluchten, niet omdat ze zo graag hier willen komen, maar omdat hun thuis vernietigd wordt. Eindelijk herkennen we ze weer als medemens. 

Daarom staan we hier, om in de vreemdeling, in de vluchteling, de mens te erkennen.

Gaan we het volhouden? Zelensky, die deze week de Tweede Kamer heeft toegesproken uitte zijn zorg. Het lijkt wel of deze oorlog routine wordt. Straks verslapt de aandacht, en willen wij weer terug naar normaal. Hier, in Oekraïne hebben wij de luxe niet.

En we herinneren ons de toename van de vluchtelingen in 2015. Ook toen was er veel sympathie, en werd er veel hulp georganiseerd in Nederland. Later kwamen er beperkingen en regels, en werd het veel moeilijker om hier veiligheid te vinden. Het zit op een bepaalde manier in Nederland. Mijn grootmoeder was een vluchteling. Na het bombardement op Antwerpen in de Eerste Wereldoorlog stak zij de grens over. En als ik teruglees uit die tijd is dat een waarschuwing. Eerst werden de burgers van ons broedervolk gastvrij ontvangen bij de mensen thuis. Vervolgens ging men kampen bouwen. Misschien is  over een paar maanden ook voor de Oekraïners huidskleur geen garantie meer voor een menswaardige behandeling. 

Daarom staan we hier, om in de vreemdeling, in de vluchteling, de mens te erkennen, en dat vol te houden.

De Oekraïners krijgen steun, richting Rusland is er afkeuring. In het begin van de oorlog was hier een aanslag op een Russische supermarkt, terwijl de eigenaar uit Armenië komt. Muziekfestivals verwijderen stukken van Russische componisten. We proberen deze oorlog, de oorlog van Poetin te noemen. Toch zijn de effecten in hele Russische taalgebied te merken. Op het eerste gezicht overdreven, maar we beginnen dezelfde druk te voelen, zeker nu we net de berichten binnen krijgen van  moorden op burgers in het noorden van Kiev.

Een groep Russische kunstenaars heeft gezocht naar een manier om hier mee om te gaan. Ze willen afstand nemen van Poetin, en het geweld wat hij veroorzaakt heeft. Ze zoeken naar symbolen om te laten zien, dat Rusland meer is dan Poetin, en dat hij niet alle Russen vertegenwoordigd, dat de Russen niet zijn eigendom zijn.

Ze hebben daarom een nieuwe vlag voor Rusland gemaakt. De rode baan, is vervangen door een witte baan. Rusland hoort niet te kiezen voor het rood van de oorlog, maar voor het wit van de vrede.

Om daar solidariteit mee uit te spreken, heb ik hierachter de Nederlandse vlag opgehangen. Deze heeft dezelfde kleuren als de Russische vlag, dus zo kan ik ook het rood verbergen.

We staan hier, om ook in een vijand, de mens te herkennen, hem aan te spreken en dat vol te houden.

Een van de manieren waarop de inwoners van Oekraïne, willen laten zien dat ze mens blijven, ondanks het geweld dat op ze wordt lost gelaten is door het maken van muziek. Ze spelen viool in de schuilkelder. Voeren het stuk ‘Alle menschen wirden Bruder” op, op het Maidan plein. Tegenwoordig zien we dat allemaal op Youtube. Uit solidariteit  wil ik  u een stukje laten horen van het Va pensiero van Verdi. Het werd geleden opgenomen in Odessa, dat nu weer onder vuur ligt. De geluidskwaliteit is niet al te best, maar het verwijst naar een vaderland in vrede waar nu zovelen naar verlangen.